Η υπερθέρμανση του πλανήτη απειλεί να πνίξει την ελληνική οικονομία και οι επιπτώσεις της κλιματικής αποσταθεροποίησης εξαπλώνονται ταχύτατα στην ευρύτερη κοινωνικοοικονομική σφαίρα, σύμφωνα με επικαιροποιημένα αποτελέσματα μελέτης που εκπόνησε η Επιτροπή Έρευνας για τις Επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής της Ελληνικής Δημοκρατίας (ΕΜΕΚΑ). Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα αποτελέσματα της έρευνας «ουρλιάζουν» για την ανάγκης ανάπτυξης στοχευμένης στρατηγικής για την προστασία του κλάδου των πρώτων υλών και των υποδομών της χώρας ώστε να αμβλύνουμε το αφάνταστο κοστούς της κλιματικής αλλαγής που… χτυπούν τις πόρτες μας.

TtE: Το μέλλον φαίνεται ζοφερό αν δεν λάβουμε άμεσα μέτρα. Τι δείχνουν τα αποτελέσματα της μελέτης;

Κίνδυνος ερημοποίησης περίπου το 40% της Ελλάδας, με πιο επηρεασμένα τα ανατολικά και νότια τμήματα, ένταση ακραίων φαινομένων (λιγότερες αλλά πιο έντονες βροχοπτώσεις, συχνότεροι και πιο «επιθετικοί» καύσωνες), αύξηση του αριθμού των ημερών με κίνδυνο πυρκαγιάς και Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας προαναγγέλλουν έναν «πιο σκοτεινό» και λιγότερο φιλόξενο κόσμο, αν δεν ενεργήσουμε… χθες.

Εστιάζοντας στην οικονομική σφαίρα, σύμφωνα με τον Έλληνα Περιφερειάρχη, μέχρι το τέλος του αιώνα ο σημαντικότητα λογαριασμός για την κλιματική αλλαγή για την Ελλάδα υπολογίζεται σε 2,2 δισ. ευρώ ετησίως με προεξοφλητικό επιτόκιο 2%, ή περίπου 1% του ΑΕΠ στις σημερινές αξίες. . Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, η οποία αναφέρθηκε στα πορίσματα της έρευνας. Εάν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα μέχρι το 2100, το κοστούς θα φτάσει τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Εάν δεν εφαρμοστεί συντελεστής έκπτωσης, η ζημιά υπολογίζεται σε 700 δισεκατομμύρια ευρώ έως το 2100. Η λήψη μέτρων θα μπορούσε να μειώσει το κοστούς κατά 30%.

«Οι Κεντρικές Τράπεζες αναλαμβάνουν ήδη δράση, στην Κεντρική Τράπεζα ασχολούμαστε συστηματικά με τα κλιματικά θέματα και τη βιώσιμη ανάπτυξη ιδεών. Ειδικότερα, όσον αφορά την προσαρμογής, η παγκόσμια εξέλιξη επιβραδύνεται, ενώ οι εκτιμήσεις για το ύψος των απαιτούμενων επενδύσεων αυξάνονται και οι κλιματικοί κίνδυνοι αυξάνονται. Περαιτέρω καθυστερήσεις στη συλλογική {εφαρμογή} μέτρων και πολιτικών θα βαθύνουν τις συνέπειες της κρίσης, ενώ στο μέλλον θα χρειαστούν μεγαλύτερες ροές κεφαλαίων για την αντιμετώπισή της», σημείωσε ο κ. Στουρνάρας κρούοντας τον δυνατό κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον.

Μετά το 2050, θα είναι… αργά για δάκρυα

Σύμφωνα με έρευνες, η δεκαετία του 2050 είναι ένα σημείο καμπής, πέρα ​​από το οποίο οι ανθρωπογενείς παρεμβάσεις στο κλίμα θα είναι μη αναστρέψιμες. Μετά το 2060, η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας θα είναι περίπου 2-5°C, ανάλογα με το σενάριο εκπομπών.

«Αν δεν προβούμε στις απαραίτητες ενέργειες μέχρι το 2050, δεν θα υπάρξει γυρισμός», τόνισε ο Χρήστος Ζερεφός, Γενικός Γραμματέας της Ακαδημίας Αθηνών, Εθνικός Εκπρόσωπος για την Κλιματική Αλλαγή, Συντονιστής ΕΜΕΚΑ. «Αν δεν κάνουμε τίποτα, το μακροπρόθεσμο κοστούς της κλιματικής αλλαγής παγκοσμίως θα φτάσει τα 130 τρισ. δολάρια», προειδοποίησε.

Αν προσπαθήσουμε να σκάψουμε βαθύτερα και να ζωγραφίσουμε μια ζοφερή εικόνα, πάντα με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, αποδεικνύεται ότι, εκτός από το φυσικό περιβάλλον, η γεωργία και οι υποδομές (μεταφορικά και σιδηροδρομικά δίκτυα) πληρώνουν το τίμημα για την ταχεία κλιματική αλλαγή.

Η Θεσσαλία βρίσκεται στη μέση ενός κλιματικού κυκλώνα

Η μελέτη για την περιοχή της Θεσσαλίας (Τρίκαλα, Ζάππειο, Σωτήριο) «αναγνώρισε» την ένταση των τάσεων ερημοποίησης του εδάφους, με {αποτέλεσμα} τη μείωση και την υποβάθμιση της καλλιεργήσιμης γης.

Ακριβέστερα:

· Μείωση της παραγωγής καλαμποκιού έως και 41,7% και της παραγωγής βαμβακιού έως και 34,2% και αύξηση της παραγωγής σιταριού κατά 13,4% στο χειρότερο σενάριο εκπομπών έως το τέλος του αιώνα.

· Σε βαθιά εδάφη, οι αποδόσεις καλαμποκιού μειώνονται στο 29,3% και οι αποδόσεις βαμβακιού στο 29,6%, και οι αποδόσεις σιταριού αυξάνονται στο 68,6% μέχρι το τέλος του αιώνα στο χειρότερο σενάριο εκπομπών.

· Σε αβαθή και επικλινή εδάφη, οι αποδόσεις βαμβακιού και καλαμποκιού είναι αμελητέες και οι αποδόσεις σιταριού παραμένουν χαμηλές, σύμφωνα με τα μεσαία και χειρότερα σενάρια εκπομπών έως τα μέσα του αιώνα.

Η μελέτη που παρουσίασε ο Ανδρέας Καραμάνος, Ομότιμος Καθηγητής της ΓΠΑ, μέλος της Συντονιστικής Ομάδας ΕΜΕΚΑ, πρότεινε ένα σύνολο μέτρων για τη {διαχείριση} των επιπτώσεων του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής στη Θεσσαλία, μεταξύ των οποίων:

· {Εφαρμογή} θεραπειών για τη {διατήρηση} του εδάφους σε επικλινείς περιοχές και μέτρα αποκατάστασης του εδάφους σε περιοχές με υψηλό κίνδυνο αλατότητας.

· Περιορισμός της καλλιέργειας βαμβακιού και καλαμποκιού σε πεδινά και βαθιά εδάφη, ενώ σε επικλινείς περιοχές προτιμώνται τα φυτά σιταριού και χόρτου.

Καλλιέργεια φυτικών ειδών και ποικιλιών με μικρότερους βιολογικούς κύκλους για εξοικονόμηση νερού.

· Νέα στρατηγική αξιοποίησης του νερού για άρδευση, με έμφαση στα επιφανειακά ύδατα και την κατασκευή κατάλληλων υποδομών σε {περίπτωση} πλημμύρας.

Πιο ευάλωτα είναι τα οδικά και σιδηροδρομικά δίκτυα στην ανατολική και δυτική Ελλάδα

Ο Γεώργιος Γιαννόπουλος, ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, μέλος της συντονιστικής ομάδας ΕΜΕΚΑ, και ο Αναστάσιος Ξεπαπαδέας, καθηγητής στο Ακαδημαϊκό ίδρυμα της Μπολόνια, ομότιμος καθηγητής του ΟΠΑ, μέλος της συντονιστικής ομάδας ΕΜΕΚΑ, εστίασαν στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης στις υποδομές.

Για τις μεταφορές, πραγματοποιήθηκε ανάλυση κειμένου τρωτότητας (ο βαθμός στον οποίο το σύστημα είναι ευαίσθητο στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής) του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, η οποία δείχνει ότι:

· Η μεγαλύτερη σχετική ευπάθεια, τόσο συνολικά όσο και ανά χιλιόμετρο δικτύου, βρίσκεται στην ανατολική Ελλάδα και ακολουθούν η δυτική και η κεντρική Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό, η έναρξη της δημιουργίας ενός εθνικού παρατηρητηρίου για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις μεταφορές ({διατήρηση} στατιστικών στοιχείων λειτουργίας και επιπτώσεων) και η περαιτέρω ανάπτυξη ιδεών αναλυτικών μοντέλων για την {αξιολόγηση} της υποδομής μεταφορών ως προς: α) σημασία και β) η ευαισθησία «δείχνει» την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθεί η χώρα.

Όσον αφορά τις δασικές πυρκαγιές, τα σχετικά υψηλότερα ποσοστά έκθεσης -σε έκταση, πληθυσμό, συνολικό και κατά κεφαλήν ΑΕΠ- εντοπίζονται στη Στερεά Ελλάδα, τη Δυτική Ελλάδα και την Πελοπόννησο, ενώ η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη παρουσιάζουν υψηλά επίπεδα έκθεσης λόγω της άνισης κατανομή του κατά κεφαλήν ΑΕΠ μεταξύ των περιφερειών της χώρας. Η Αττική έχει την υψηλότερη ευπάθεια με βάση την έκταση και την πληθυσμιακή πυκνότητα.