Σχόλια – Ανάλυση κειμένου
Επιβολή πρόσθετου φόρου 15% σε διεθνείς εταιρείες και θυγατρικές που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με ετήσια έσοδα άνω των 750 εκατ. ευρώ προβλέπεται σε νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στη Βουλή τον Μάρτιο. Στην Ελλάδα υπάρχουν 19 ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι και 900-950 θυγατρικές ξένων ομίλων με ενοποιημένο κύκλο εργασιών άνω των 750 εκατ. ευρώ και οι οποίες πρέπει να πληρώσουν πρόσθετο φόρο που μπορεί να υπερβαίνει τα 80 εκατ. ευρώ.
Το νομοσχέδιο στοχεύει ουσιαστικά στον τερματισμό των φορολογικών πρακτικών από πολυεθνικές εταιρείες που τους επιτρέπουν επί του παρόντος να μεταφέρουν τα κέρδη τους σε χώρες όπου οι φόροι είναι μηδενικοί ή πολύ χαμηλοί. Το σχέδιο του ΟΟΣΑ δημιουργεί ένα σύνολο διεθνών φορολογικών κανόνων για να διασφαλίσει ότι οι εταιρείες αυτές πληρώνουν το δίκαιο μερίδιο των φόρων τους, ανεξάρτητα από το πού δραστηριοποιούνται.
Σύμφωνα με πηγές του Υπουργείου Οικονομικών, αφαιρώντας μεγάλο μέρος του οφέλους από τη μετατόπιση των κερδών σε μηδενικές ή πολύ χαμηλές φορολογικές δικαιοδοσίες, η μεταρρύθμιση για τη θέσπιση ενός παγκόσμιου ελάχιστου φόρου θα προσφέρει ίσους όρους ανταγωνισμού για τις επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο.
Η ανάγκης θέσπισης του Πυλώνα ΙΙ
Από τα μέσα της τελευταίας δεκαετίας, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) ηγήθηκε των διεθνών προσπαθειών για την αντιμετώπιση των πρακτικών φοροαποφυγής πολυεθνικών επιχειρηματικών ομίλων. Ο ΟΟΣΑ εστιάζει στη λεγόμενη «διάβρωση βάσης και μετατόπιση κερδών» και στην τεχνητή (και άδικη) μετατόπιση των κερδών σε χώρες με χαμηλή ή μη φορολογία για να αποφευχθεί η φορολόγηση του εταιρικού εισοδήματος.
Στην πραγματικότητα, ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι η ετήσια απώλεια εσόδων για τις φορολογικές αρχές από αυτές τις πρακτικές είναι τουλάχιστον 150-200 δισεκατομμύρια δολάρια, ή περίπου το 6% των εταιρικών φορολογικών εσόδων των χωρών παγκοσμίως.
Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες του ΟΟΣΑ και των κρατών μελών του αντιμετώπισαν μια πρόσθετη πρόκληση τα τελευταία χρόνια: μια παγκόσμια οικονομία στην οποία προϊόντα και υπηρεσίες διαπραγματεύονται και παρέχονται ψηφιακά. Με αυτόν τον τρόπο, πολυεθνικές εταιρείες και όμιλοι μπορούν να δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες χωρίς φυσική παρουσία και ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία έχουν την έδρα τους, εγείροντας εύλογα ερωτήματα σχετικά με το από πού προέρχονται τα έσοδα και τα κέρδη τους και ποιες φορολογικές αρχές έχουν την εξουσία να τα εισπράττουν. φόρος
Η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε τον Πυλώνα ΙΙ με την προαναφερθείσα Οδηγία, την οποία τα κράτη μέλη πρέπει να εφαρμόσουν από την 1η Ιανουαρίου 2024.
Τι είναι και ποιος είναι ο σκοπός του Πυλώνα ΙΙ
Πρόκειται για ένα σύστημα κανόνων βάσει του οποίου οι πολυεθνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι με ετήσιο ενοποιημένο κύκλο εργασιών άνω των 750 εκατ. ευρώ πρέπει να πληρώνουν ελάχιστο φόρο εισοδήματος στις χώρες («δικαιοδοσίες» σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ) στις οποίες δραστηριοποιούνται μέσω των θυγατρικών τους, με ελάχιστο συντελεστή 15%.
Τι προβλέπει το νομοσχέδιο και σε ποιους ισχύει:
– Εθνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι με ενοποιημένο κύκλο εργασιών άνω των 750 εκατ. ευρώ.
– Ελληνικές θυγατρικές («συστατικές οντότητες») πολυεθνικών ομίλων που, σε ενοποιημένη βάση, υπερβαίνουν τα παραπάνω όρια.
Η {εφαρμογή} του Πυλώνα ΙΙ στοχεύει στην επίτευξη ενός ελάχιστου επιπέδου φορολογικής επιβάρυνσης για τους πολυεθνικούς ομίλους με βάση τα παγκόσμια κέρδη τους. Αυτή η προοδευτικότητα, με τη σειρά της, θα μεταφραστεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων των επιμέρους χωρών που θα εφαρμόσουν τον Πυλώνα ΙΙ.
Εξαιρέσεις από τον ελάχιστο συντελεστή 15%.
Από την {εφαρμογή} του κατώτατου συντελεστή στη χώρα μας και στο εξωτερικό εξαιρούνται:
– Φορείς του Δημοσίου
– Διεθνείς οργανισμοί
– Μη κερδοσκοπικοι ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ
– Οργανισμοί και επενδυτικές οντότητες (συμπεριλαμβανομένων των επενδύσεων σε ακίνητα) που αποτελούν την τελική μητρική οντότητα του ομίλου
– Ταμεία συντάξεων
– Έσοδα από διεθνή ναυτιλία
– Θυγατρική διεθνούς ή εγχώριου ομίλου με ετήσια ακαθάριστα έσοδα μικρότερα από 10 εκατ. ευρώ και ετήσια κέρδη προ φόρων μικρότερα από 1 εκατ. ευρώ
Ο Πυλώνας ΙΙ σε δράση
Ο Πυλώνας ΙΙ και η ενσωμάτωσή του μέσω της οδηγίας στην ελληνική νομοθεσία είναι -με βάση την παράδοσης του ΟΟΣΑ- ένα άκρως τεχνικό λογοτεχνία, που περιέχει πολλές διαδικασίες και λεπτομέρειες σχετικά με την {εφαρμογή} τους.
Ειδικά:
– Θεμελιώδης σημασία για την {εφαρμογή} του Πυλώνα ΙΙ είναι το λεγόμενο Ο «συντελεστής πραγματικής φορολογικής επιβάρυνσης» (SPFE) ενός ομίλου ή/και των εταιρειών του, ο οποίος – με απλά λόγια – υπολογίζεται διαιρώντας τον φόρο εισοδήματος βάσει των ετήσιων λογαριασμών σύμφωνα με το προ φόρων {αποτέλεσμα} του ομίλου ή της επιχείρησης που προέκυψε εκ τούτου. Πιο συγκεκριμένα, τα ποσά που περιλαμβάνονται στους υπολογισμούς προσαρμόζονται («διορθώνονται») με βάση τα όσα αναφέρονται λεπτομερώς στην Οδηγία.
– Το SPFE συγκρίνεται στη συνέχεια με τον ελάχιστο συντελεστή 15% που προβλέπεται στον Πυλώνα ΙΙ και, εάν είναι χαμηλότερος, η μητρική εταιρεία του ομίλου – ή οι θυγατρικές της που δραστηριοποιούνται σε μια δεδομένη χώρα – υποχρεούνται να πληρώσουν τον κατάλληλο φόρο επιπλέον του φόρο στην αρχή της χώρας κατοικίας του, υποβάλλοντας για το σκοπό αυτό συμπληρωματική φορολογική δήλωση.
– Η μητρική εταιρεία ή θυγατρική ενός ομίλου του Pillar 2 που είναι εγκατεστημένος στην Ελλάδα υποχρεούται:
— Υποβολή συμπληρωματικής φορολογικής δήλωσης πληροφοριών (SIT) το αργότερο 15 μήνες μετά το τέλος του φορολογικού έτους αναφοράς.
— Υποβολή της συμπληρωματικής φορολογικής δήλωσης των φορέων που αποτελούν την εταιρεία μέχρι το τέλος του μήνα που ακολουθεί τον μήνα που υποβλήθηκε ο ΦΠΑ.
— Να πληρώσει άπαξ τον συμπληρωματικό φόρο που προκύπτει μέχρι το τέλος του μήνα που ακολουθεί την προθεσμία υποβολής της Δήλωσης στο προηγούμενο βήμα.
