Περίπου 14 χρόνια από το «καλό θάρρος» του τότε επιτρόπου Όλι Ρεν, αλλά και από το περίφημο Καστελλόριζο, που σημάδεψε την κρίση χρέους και τον έλεγχο της χρεοκοπίας, φαίνεται ότι η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να αναζητά ένα νέο, παραγωγικό μοντέλο στη χώρα. οικονομία να προσπαθήσει να αναπληρώσει τις απώλειες της προηγούμενης περιόδου και να πετύχει οικονομική σύγκλιση.

Ωστόσο, ανάλογα με το αφήγημα που θέλουμε να προτείνουμε, η χώρα παρουσιάζεται επί του παρόντος είτε στο κάτω μέρος των οικονομιών της ΕΕ, καθώς η οικονομική κατάρρευση μετά τη χρεοκοπία οδήγησε σε απώλεια 33,7% του μέσου εισοδήματος των νοικοκυριών, είτε ως στον πολύ πάτο των «οικονομικών τίγρεων» της ευρωζώνης καθώς έχει καταγράψει πολλαπλούς ρυθμούς ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια.

S&P: Γιατί είναι καθησυχαστικές οι ειδήσεις για το χρέος της Ελλάδας;

Ανάπτυξη ιδεών(*14*)

Σύμφωνα με το πρόγραμμα σταθερότητας που συνοψίστηκε ενώπιον της Κομισιόν, το 2023 η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε με τέσσερις φορές τον ρυθμό της ζώνης του ευρώ, ενώ το 2024 αναμένεται να αναπτυχθεί τρεις φορές (+2,5%) και με πολύ υψηλότερο ρυθμό το 2025 (+2,6%), ενώ δημοσίευμα των New York Times έκανε λόγο για τις άλλοτε καθυστερημένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, που έχουν γίνει πλέον οι ηγέτες της ευρωζώνης.

Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι αν και το ονομαστικό ΑΕΠ της Ελλάδας θα επιστρέψει στα επίπεδα σχεδόν προ κρίσης το 2025, το πραγματικό ΑΕΠ εξακολουθεί να είναι χαμηλότερο, κατά 18,9%, σε σύγκριση με το 2007, ενώ η οικονομία της ΕΕ αναπτύχθηκε την ίδια χρονιά κατά 17% περίοδο. Το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε μονάδες ισοδύναμης αγοραστικής δύναμης μειώθηκε από 95,3% στην ΕΕ το 2009 σε 62,0% το 2020, πριν επιστρέψει στο σημερινό {επίπεδο} του 68%, ακριβώς πάνω από το {επίπεδο} της Βουλγαρίας.

Ας σημειωθεί, ωστόσο, ότι σύμφωνα με την Maddison Datadase, η «Ελληνική Μεγάλη Ύφεση», που περιγράφεται από την Τράπεζα της Ελλάδος ως περισσότερο ή λιγότερο terra incognita (άγνωστη γη), σε καιρό ειρήνης μπορεί να συγκριθεί μόνο με την «Μεγάλη Ύφεση» των ΗΠΑ. στη δεκαετία του 1930, αν και ήταν πιο γρήγορο, δυνατό και βαθύτερο και ήταν ένα από τα ισχυρότερα που έχουν καταγραφεί στην ιστορία από το 1870, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου των πολεμικών συγκρούσεων. Η οικονομία συρρικνώθηκε σχεδόν κατά 30%, οι καταναλωτικές δαπάνες κατά 24%, η παραγωγή κατά 50%, οι κρατικές δαπάνες κατά 20% και οι επενδύσεις κατά 65%, απώλειες που δεν θα είναι εύκολο να αναπληρωθούν στο άμεσο μέλλον.

Η ελληνική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας προκύπτει από ένα λανθασμένο μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο βασίστηκε κυρίως στην κατανάλωση εν πολλοίς εισαγόμενων προϊόντων, με τη στήριξη του κράτους και των ιδιωτικών δανείων, πιστεύουν οι οικονομολόγοι.

Η «φούσκα» της εγχώριας ζήτησης που εμφανίστηκε μεταξύ 1999 και 2009, όταν οι τράπεζες και το κράτος δανείστηκαν πάνω από 60 δισ. ευρώ και 200 ​​δισ. ευρώ αντίστοιχα (συνολικά εισροές 450 δισ. ευρώ αν κοινοτικά κεφάλαια και εισροές κεφαλαίων), διατήρησε την ελληνική ανάπτυξη ιδεών μοντέλο με δάνεια, αλλά και με {επίπεδο} εισοδήματος που είναι κατάφωρα δυσανάλογο με το πραγματικό παραγωγικό {δυναμικό} της οικονομίας.

Σκοπός(*14*)

Παρά την επιστροφή στην ανάπτυξη ιδεών και τα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, αλλά και την ανάκτηση του επενδυτικού βαθμού, αν και για τους οικονομολόγους ο στόχος θα πρέπει να είναι ο βαθμός «Α+», δηλαδή ένας βαθμός πέντε βαθμίδες υψηλότερος από τον επενδυτικό βαθμό που είχε η χώρα πριν από την χρεοκοπία, με χρέος -ο λόγος του ΑΕΠ που, σύμφωνα με εκτιμήσεις ότι θα κορυφωθεί στο 152,7% το 2024 και στο 146,3% το 2025, οι μακροπρόθεσμες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία φαίνεται να παραμένουν συνεχείς. Το 2009, min. Η κατανάλωση έφτασε το 74% του ΑΕΠ, σήμερα είναι 70%, ενώ στην ευρωζώνη βρίσκεται στο μέσο {επίπεδο} του 52%.

Ωστόσο, το νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, όπως λένε οι οικονομολόγοι, θα πρέπει να βασίζεται λιγότερο στην κατανάλωση και περισσότερο στις επενδύσεις και την εξωστρέφεια.

Ενώ η οικονομία έχει ενισχυθεί και προσελκύει τώρα περισσότερα εγχώρια και ξένα επενδυτικά κεφάλαια, η ανάπτυξη ιδεών θα πρέπει να γίνει πιο βιώσιμη σε σύγκριση με το παρελθόν, χωρίς υψηλές και μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές και εξωτερικές ανισορροπίες.

Καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης, γραφειοκρατία και αναποτελεσματικότητα που επιμένουν σε ορισμένους τομείς της δημόσιας διοίκησης, καθυστερήσεις σε βασικές υποδομές που επιβαρύνονται από την κλιματική αλλαγή, φοροδιαφυγή, οιονεί ολιγοπωλιακές συνθήκες σε ορισμένες αγορές που περιορίζουν τον ανταγωνισμό και επιδεινώνουν τις πληθωριστικές πιέσεις είναι μόνο μερικά από αυτά είναι παράγοντες που λειτουργούν αποτρεπτικά για την υλοποίηση μεγάλων, παραγωγικών επιχειρηματικών εγχειρημάτων.

Μεταρρυθμίσεις(*14*)

Συνολικά, στον τομέα της μεταρρύθμισης, σύμφωνα με οικονομολόγους, το δύσκολο κομμάτι παραμένει η παραγωγή ενός λειτουργικού κράτους με ισχυρούς θεσμούς και αυτή η διαδικασία προχωρά πολύ αργά, ως {αποτέλεσμα} της αντίδρασης του κοινού και της απροθυμίας τμημάτων του πολιτικού συστήματος. να επωμιστεί το σχετικό πολιτικό κοστούς σε μια στιγμή που είναι προφανής η ανάγκης επίτευξης ενός βαθμού πολιτικής συναίνεσης για τη διόρθωση σημαντικών μακροπρόθεσμων προβλημάτων.

Οι προσδοκίες έχουν κινηθεί προς ροές κεφαλαίων από το Ταμείο Ανασυγκρότησης και οι οικονομικές προοπτικές για τα επόμενα 3-4 χρόνια είναι καλές και σαφώς καλύτερες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά για να μη χαθεί η ευκαιρία θα πρέπει να επιταχυνθούν οι μεταρρυθμίσεις ώστε η νέα παραγωγή μοντέλο θα στηρίξει την οικονομία της βιώσιμης ανάπτυξης και θα την καταστήσει πιο ανθεκτική σε εξωτερικούς κραδασμούς.

Πηγή: ΒΗΜΑ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ